شاید از آنجا شروع شد

مهر ماه 1369 انتخابات دومین مجلس خبرگان و تعیین نخستین خبرگان پس از رحلت امام بود. من تازه به سن رای رسیده بودم و اولین انتخابی بود که مشتاقانه خواهان شرکت در آن بودم. مثل نوجوانانی که با سیگار کشیدن بزرگ شدنشان را جشن می گرفتند من می خواستم با رای دادن بلوغم را حس کنم. اما جبر تاریخ اولین رایم را باطل کرد! گذشته از نسبت خانوادگی، پدرم از علاقه مندان به مرحوم آیت الله احسانبخش بود و شورای محترم نگهبان ایشان را رد صلاحیت کرد. در آن زمان روحانیت رشت به این رد صلاحیت معترض شدند ولی اعتراضات و حتی برگزاری تجمع در یکی از مساجد رشت تاثیری در نظر شورای نگهبان نگذاشت. آنها آقای احسانبخش را مجتهد نمی دانستند و بنابر مصوبه داخلی خبرگان اجتهاد از شرایط نمایندگی مجلس خبرگان شده بود. البته ایشان می‎توانست در امتحان فقه و اصولی که شورای نگهبان برگزاری می کرد شرکت کند و اجتهادش را به اثبات برساند ولی از آنجا که او هم اعضای شورای نگهبان را در آن حد نمی‎دانست که از او امتحان بگیرند، حاضر به شرکت در آن آزمون نشد و در نتیجه صلاحیت وی برای نامزدی نمایندگی خبرگان تایید نشد.

مرحوم پدرم و به پیروی ایشان من و سایر اعضای خانواده به آقای احسانبخش رای دادیم که رای باطله بود! یک روحانی پدر شهید و زحمت کشیده برای انقلاب در سال 69 به این نتیجه رسید که در میان کاندیداهای انتخابات خبرگان کسی که نماینده او باشد یافت نمی شود و رای باطله داد! چقدر زود!

حالا انتخابی دیگر در پیش است. با خود می اندیشم پدرم که در سال 69 در لیست نامزدها نماینده ای برای خودش نیافت، اگر امروز بود می توانست نماینده ای پیدا کند؟ و اگر نماینده ای نمی یافت آیا بازهم رای باطله می داد یا دیگر خسته و پژمرده در خانه می نشست؟

حاشیه: آن زمان شایعه هایی می شنیدم که یکی از روحانیون قم سوالات را به همراه پاسخ برای آقای احسانبخش آورده و از ایشان خواسته که فقط پای ورقه امضا کند که عنوان "دادن امتحان" صدق کند و ایشان باز نپذیرفته است و قس علی هذا. در همان عوالم نوجوانی احساس کردم که همان طور که اجتهاد آقای احسانبخش برای فقهای شورای نگهبان ثابت نشده، عدالت و بی طرفی این آقایان هم برای من محرز نیست و همانطور که مرحوم احسانبخش لازم نمی دید اجتهادش را به فقهای شورا ثابت کند این بزرگواران هم لازم نمی دانند عدالتشان را به امثال من ثابت کنند.